1 op 1

Het begint altijd met een gratis intake van 30 minuten. Telefonisch of een korte wandeling, zonder verplichtingen.

In die intake bespreken we wat er speelt en wat je zoekt. Ik vertel hoe ik werk, en samen kijken we of WALK & RISE bij jou past. Soms blijkt iets anders beter, en dat zeg ik dan ook.

Als het past, plannen we de eerste sessie. Datum, tijd, locatie. Daar krijg je een korte mail over met praktische info.

We lopen op een plek die voor jou past. Soms is dat een bos in de buurt van Utrecht, soms een dijk bij Amersfoort, soms een park in Hilversum. Per cliënt afgestemd op woonplaats, gemak, en wat voor omgeving voor jou rust geeft.

Drie veelvoorkomende vragen over locatie:

Moet ik ver reizen? Bij voorkeur niet. We zoeken een plek die maximaal twintig minuten reizen van je huis af is, tenzij je expliciet ergens anders wilt.

Wat als het regent of vriest? We lopen. Echt. Bij onweer of zware sneeuwval verschuiven we, of kiezen voor een park-variant met meer schuilplekken. Maar regen, kou, of grijze dagen zijn geen reden om af te bellen. Vaak werken juist die dagen verrassend goed, omdat het buiten dan rustiger is.

Wat als ik niet zo goed ter been ben? Dan kiezen we een vlakke route met banken om te zitten, of een rondje door een park met meerdere stops.

We beginnen niet meteen met praten. Eerst landen.

Op de afgesproken plek begroeten we elkaar, en lopen we de eerste minuten in stilte. Soms een minuut, soms vijf. Niet om je te dwingen tot mediteren, wel om je systeem de kans te geven om te schakelen van waar je net vandaan kwam naar hier zijn.

Wat je kunt doen tijdens die eerste minuten: voeten voelen op de grond, een paar rustige uitademingen, of gewoon je ogen laten rusten op iets in de natuur. Geen instructie, geen prestatie.

Voor sommige mensen is deze fase ongemakkelijk in het begin. Stilte met een ander voelt vreemd, vooral als je gewend bent om gesprekken in te leiden met praatjes over het weer. Mag je rustig wennen.

Na de eerste minuten zet het ritme zich. We beginnen langzaam te lopen, in een tempo dat past bij jouw lichaam. Soms is dat tien minuten heel langzaam aan het begin, dan iets actiever, dan weer langzamer.

Wat ik niet doe: ons tempo bepalen op wat ik wil. Wel kijk ik mee of jouw tempo werkt. Als je merkt dat je te hard gaat (kortademig, hartslag te hoog), zeg ik dat. Als je merkt dat we te langzaam gaan om in beweging te blijven, mag je dat zelf voelen.

Stiltes zijn normaal. Sommige mensen praten vanaf het eerste moment, andere mensen lopen tien minuten in stilte voor er iets opkomt. Beide is goed.

Je vertelt wat er speelt. Niet vooraf voorbereid, niet in een lijstje, niet als rapport over de afgelopen week. Gewoon wat er nu is.

Soms begin je met iets concreets dat speelde gisteren. Soms met een gevoel dat je al een tijd met je meedraagt zonder dat je het hardop zei. Soms met een lichamelijk symptoom dat je merkt sinds je naar de sessie liep.

Mijn rol is luisteren, vragen stellen waar het past, en vaak dingen even laten hangen om te kijken wat er onder komt. Niet alles invullen, niet meteen oplossing aanbieden, niet over jou heen praten.

Soms zeg ik wat ik hoor terug, in andere woorden, om te kijken of het klopt. “Ik hoor dat je vorige week vooral merkte dat je grenzen niet meer voelde aankomen, klopt dat?” Als het klopt, gaan we daar vaak iets mee. Als het niet klopt, bijstellen.

Soms staan we stil. Bij iets wat opkomt: een gevoel, een traan, een lach, een lichamelijke sensatie, een herinnering.

Dat moment van stilstaan is geen pauze in het gesprek. Het is het gesprek. Wat we niet willen is dat iets belangrijks voorbij loopt omdat we doorlopen om bij de auto terug te komen voor de tijd op is.

Soms doen we kort een ademoefening om te integreren wat er net gebeurde. Soms voel je je voeten op de grond om te ankeren. Soms zeg je iets hardop wat je nooit eerder hardop hebt gezegd.

Wat ik nooit doe: druk uitoefenen om iets te voelen wat je niet voelt. Of vragen stellen om je tot tranen te brengen. Of diepte forceren omdat het een goede sessie zou zijn.

Wat er komt, komt. Wat niet komt, komt vandaag niet.

60 tot 90 minuten standaard. Voor de meeste cliënten 75 minuten, omdat dat past bij hun fysieke capaciteit en bij wat zinvol bespreekbaar is in één sessie.

Bij vrouwen in herstel uit zware burnout starten we soms met 45-60 minuten, omdat 90 minuten te zwaar is voor hun systeem. Dan bouwen we langzaam op.

Bij mensen die lichamelijk fit zijn maar mentaal vermoeid, kan 90 minuten juist passen, omdat het tempo waarin we lopen niet uitputtend is.

We lopen niet over de tijd, ook als we midden in iets zitten. Wat niet af is, komt volgende week terug. Vaak heeft je systeem juist de week tussen sessies in nodig om te verwerken wat in een sessie aanraakte.

Vermoeidheid in de avond. Vooral na een eerste sessie ben je vaak meer moe dan je had verwacht. Niet door fysieke inspanning (we lopen rustig), wel door integratie. Een sessie roert dingen aan die in beweging mogen komen.

Helderheid op een onverwacht moment. Soms komt het belangrijkste inzicht niet tijdens de sessie, maar de dag erna onder de douche, of tijdens het tandenpoetsen, of als je naar bed gaat.

Iets in je lichaam dat verandert. Slaap die net iets beter is. Een knoop in je maag die zachter wordt. Schouders die voor het eerst sinds maanden zakken. Vaak klein, maar voelbaar.

Soms ook een dip. Bij sommige mensen komt na een sessie een dag of twee waarin het zwaarder voelt. Niet omdat de sessie schadelijk was, wel omdat ruimte ontstaat voor wat er was. Vaak gevolgd door een fase van iets meer rust.

Allemaal normaal. Allemaal welkom.

Een paar dingen die je vaak van coaching verwacht maar bij wandelcoaching niet hoeven.

Niet voorbereiden. Geen lijstje maken van wat je wilt bespreken. Geen agenda voor de sessie.

Niet iets voelen. Geen verplichting tot tranen, doorbraken, of diepe inzichten. Sommige sessies zijn rustig en functioneel, en dat is goed.

Niet succesvol zijn als cliënt. Geen huiswerk dat af moet, geen vorderingen die zichtbaar moeten zijn.

Niet alle dingen hardop zeggen. Wat te kwetsbaar voelt om te delen, mag je voor jezelf houden. We werken met wat je deelt, niet met wat ik uit je trek.

Niet jezelf veroordelen. Geen “ik had dit eerder moeten zien” of “ik zou dit allemaal al moeten weten”. Je bent hier omdat dit het tempo is dat past.

Voor mensen die niet in mijn regio wonen of die liever in hun eigen omgeving zijn.

Hoe het werkt: je loopt zelf, ergens bij je in de buurt. Een rondje door het park, een straatje, een dijk. Ik bel je terwijl je loopt. We praten via je oortjes.

Wat je krijgt: dezelfde zenuwstelsel-effecten van wandelen, dezelfde drempel-verlaging van naast-elkaar-lopen, hetzelfde ritme. Alleen niet letterlijk samen.

Voor wie het werkt: mensen die niet in mijn regio wonen, of die gewoon liever in hun eigen omgeving zijn. Veel mensen vinden het verrassend goed werken, alsof er een vriendin meeloopt op afstand.

Wat het anders maakt: ik zie je gezicht niet. Soms is dat juist makkelijker om iets te zeggen, soms helpt het om iemands ogen te lezen. We bespreken dat samen.

Comfortabele schoenen waarop je een uur kunt lopen. Kleren die passen bij het weer. Geen sport-outfit nodig.