Misschien herken je het. Iemand vraagt iets en je hoort jezelf “ja” zeggen voordat je hebt gevoeld of je het wilt. Conflicten zie je van een afstand aankomen en je hebt ze al opgelost in je hoofd voor ze er zijn. Pas als iedereen om je heen rust heeft, gun jij het jezelf ook. En vaak nog niet eens dan.

Op deze pagina lees je waarom dit patroon ontstaat, wat het met je lichaam doet, en hoe wandelcoaching specifiek hier op kan werken.

Waarom je dit patroon hebt

Patronen van altijd voor anderen klaarstaan worden zelden bewust ontwikkeld. Vaak zijn ze gevormd vroeg in je leven, soms zo vroeg dat je niet kunt herinneren wanneer ze begonnen.

Een paar veelvoorkomende oorsprongen:

Als oudste kind. Verantwoordelijk gemaakt voor jongere broertjes of zusjes, soms vanaf je zesde, zevende. Je leerde aanvoelen wat anderen nodig hadden voor ze het zelf wisten.

In een gezin waar je ouders veel van je vroegen. Niet altijd bewust, soms door eigen overbelasting van je ouders. Je was de stille die het opving, de tactische die conflicten masseerde, de aanwezige die hielp zonder dat het werd benoemd.

Door rolverwachtingen rond gender. Vrouwen krijgen vaker dan mannen het signaal dat zorgen voor anderen bij je hoort. Dat zit zo diep in onze cultuur verweven dat het vaak onzichtbaar is voor wie er middenin zit.

Door school of werk waar zorg-DNA werd beloond. Lerares, verpleegkundige, zorgmedewerker, ondernemer in een dienst-sector. Beroepen waar zorgen een onderdeel is van de waarde die je levert.

Het was ooit slim. Het hield je veilig of geliefd of erbij horend. Nu kost het je je gezondheid.

Wat het je lichaam doet

Constant aanvoelen wat anderen nodig hebben kost energie. Je brein scant continu wie wat voelt, wat de sfeer is, of er ergens spanning ontstaat, wat er straks gevraagd kan worden. Allemaal cognitief en emotioneel werk.

Voelen wat jij zelf nodig hebt is daardoor afgeleerd. Niet omdat je het niet zou kunnen, wel omdat je systeem die aandacht jaren niet had.

Je nervus vagus krijgt geen kans op rust. Hij staat op stand aanwezigheid bij anderen, dag in dag uit. Bij chronische uitputting raakt deze stand vast.

Wat je daarvan in je lichaam voelt:

• Vermoeidheid die niet weggaat na rust

• Slaap die slecht is, vooral na een sociale dag

• Onbestemd hongergevoel of juist eet-aversie

• Hartkloppingen op zondagavond

• Vertering die uit balans is

• Kaak die ’s nachts gespannen is

• Een diepe leegte achter de drukte

De cyclus die je herkent

Geven, voelen dat je leeg loopt, doorgaan, kort instorten, weer geven. Bij de meeste mensen die altijd voor anderen klaar staan herken je deze cyclus.

Wat ook vaak terugkomt is schuld bij het stellen van een grens. Je zegt eindelijk eens nee, en daarna blijven je gedachten dagen rondom de schuld over wat je teweeg hebt gebracht. Niet omdat de ander boos is (vaak is dat niet eens zo), wel omdat jouw systeem het niet helpend zijn registreert als gevaar.

Veel mensen herkennen ook de patroon dat ze pas écht ziek worden zodra het mag. Op vakantie ziek, in het weekend instorten, een dag na een grote bijeenkomst plat. Je systeem wacht tot er ruimte is om in te storten.

Waarom “gewoon nee zeggen” niet werkt

Een veelgehoord advies dat in praktijk averechts kan werken.

Mensen die jaren een patroon van pleasen hebben opgebouwd, kunnen niet uit het niets nee zeggen. Hun zenuwstelsel is anders gewend. Een nee voelt voor hen als overlevings-gevaar, niet als gezond besluit.

Wat eerst nodig is:

Je eigen signalen leren herkennen. Voor je nee kunt zeggen, moet je eerst kunnen voelen wat jij wilt. Veel mensen hebben dat decennia niet meer geoefend.

Je systeem leren dat een nee veilig is. Je nervus vagus moet ervaren dat een nee niet leidt tot afstoting of gevaar. Dat vraagt herhaling in een veilige omgeving.

Onderscheid maken tussen “ik wil dit echt” en “ik moet dit doen”. Een vraag die voor pleasers vaak lastig te beantwoorden is, omdat het verschil tussen die twee is afgesleten.

Pauze leren tussen vraag en antwoord. Geen direct “ja”. Wel “ik denk er even over na”. Dat venster van paar seconden is waar je grenzen leren te herkennen.

Hoe wandelcoaching specifiek hier op werkt

Drie redenen waarom wandelcoaching past bij dit patroon.

Lopen geeft ruimte zonder druk om iets te zijn. Bij gewone coaching in een spreekkamer voel je vaak druk om succesvol cliënt te zijn. Bij wandelen is die druk er minder. Je doet gewoon iets samen, en de coaching gebeurt in de marge.

Naast iemand staan in plaats van tegenover. Voor mensen die jaren hebben aangevoeld wat anderen voelen, is oogcontact in een gesprek belastend. Naast iemand lopen geeft minder druk om de ander te lezen.

Aandacht voor wat jouw lichaam zegt voordat anderen iets vragen. Tijdens het wandelen krijg je oefening in het opmerken van jouw eigen signalen. Hoe voelt mijn adem nu? Wat zegt mijn buik? Waar zit de spanning? Allemaal vragen die het pleasen-systeem afleidt zodra anderen erbij komen.

Wat je leert in een traject

Vier kernen waarop we werken in een traject voor mensen die altijd voor anderen klaarstaan.

Eigen signalen herkennen voor anderen ze invullen. In de sessies oefenen we expliciet met het voelen van wat jij wilt op momenten waar je hoofd al wat anderen verwachten aan het invullen is.

Onderscheid voelen tussen “ik wil dit echt” en “ik moet dit doen”. Een lichamelijke training. Wanneer je moet zeggen, voel je iets anders in je lichaam dan bij willen. Door dat onderscheid leren herkennen, ontstaat keuze.

Pauze nemen tussen vraag en antwoord. Drie seconden, vijf seconden, soms minuten. Dat venster is waar grenzen ontstaan.

Je oude beschermers bedanken in plaats van bestrijden. Het pleasen-deel van jou is niet je vijand. Het heeft je beschermd. Door het te bedanken in plaats van te bestrijden, geeft het stap voor stap ruimte aan iets nieuws.

Wat je niet leert

Niet egoïstisch worden. Het gaat om grenzen voelen, niet om muren bouwen. Je blijft betrokken bij anderen, je blijft zorgen, je blijft verbinding voelen. Alleen niet meer ten koste van jezelf.

Niet mensen afsnijden. Sommige relaties zullen veranderen wanneer je ander tempo gaat lopen, maar dat is iets anders dan ze afsnijden.

Niet geen zorg meer dragen voor anderen. Voor sommige mensen is zorgen onderdeel van wie ze zijn, en dat blijft. Wat verandert is welke zorg je draagt, niet of je zorgt.

Wandelcoaching of programma?

Voor mensen met een sterk pleasing-patroon werkt het 8-weken WALK & RISE programma vaak beter dan losse sessies. Drie redenen.

Het ritme zelf doet werk. Wekelijks afspraak met iemand voor jou betekent dat je elke week even ruimte voor jezelf reserveert. Voor pleasers is dat al een fundamentele stap.

Werkboeken plus audio plus sessies versterken elkaar. De thema’s per week zijn gekozen om in opbouw te werken. Bij losse sessies mis je die opbouw.

Acht weken is genoeg om iets te starten. Niet om iets af te ronden, wel om iets in beweging te krijgen dat je kunt voortzetten. Voor mensen die hun leven lang een patroon hebben gedragen, is acht weken genoeg om een verschuiving te beginnen.

→ Lees over het 8-weken WALK & RISE programma

Hoe je begint

Het begint altijd met een gratis intake van 30 minuten. Telefoon of korte wandeling. Zonder verplichting.

In die intake bespreken we wat er speelt. Of dit patroon herken je. Wat je probeerde dat niet werkte. Wat je hoopt dat anders kan. Geen verkoop. Wel eerlijkheid.

Soms blijkt na de intake dat WALK & RISE niet de juiste plek is, en wijst ik je naar iemand anders. Soms blijkt het wel te passen, en plannen we een vervolg.

→ Boek een gratis intake

Veelgestelde vragen

Wat als mijn partner of werkgever niet meewerkt?

Een veelvoorkomende uitdaging. Vaak verandert er iets in je systeem voor je omgeving meebeweegt. We bespreken hoe je nieuwe grenzen kunt communiceren op een manier die niet meteen conflict veroorzaakt.

Werkt dit ook als ik in een zorg-beroep werk?

Ja, vaak juist heel goed. Veel zorgmedewerkers herkennen dit patroon. We bespreken wat dat specifiek voor jouw werk betekent. Cross-link naar voor zorgprofessionals.

Krijg ik niet koud of afstandelijk door dit werk?

Nee. De meeste cliënten voelen juist het tegenovergestelde. Wanneer je niet meer altijd alles van jezelf weggeeft, blijft er meer warmte over voor de mensen om wie het écht gaat.

Werkt het ook bij mannen?

Zeker. Hoewel het patroon vaker bij vrouwen voorkomt, herken ik het ook bij mannen. Vooral mannen in zorg-beroepen, of mannen die vroeg verantwoordelijk werden in hun gezin.

En nu?

Je hoeft hier niets mee te doen. Misschien herken je dit patroon en mag het rustig landen. Misschien wil je vandaag al iets kleins voor jezelf doen wat je normaal niet zou doen.

→ Boek een gratis intake → Lees over het 8-weken programma → Lees over wandelcoaching

Wat het ook wordt, je hoeft niet meteen.

Je bent hier.

Dat is genoeg.

Tot de volgende wandeling.

Liefs Suus